Groen uitgeslagen en gedeeltelijk verstopt achter een sluisdeur van de Eenhoornsluis zit een steen die in 2005 tot gemeentemonument is verklaard. Hij is daar geplaatst in 1683 in opdracht van burgemeester Joannes Hudde als peilsteen voor de waterhoogten in de stad.

De horizontale groef op die steen geeft de hoogte aan van de zeedijken langs het IJ in die tijd.

Het gemiddelde hoogwaterpeil van de Zuiderzee bij die dijken werd het uitgangspunt voor het Amsterdams Peil, zijnde negen voet en vijf duim (2,676 m.) beneden die peilstreep.

Bescherming tegen overstromingen en afvoer van vervuild grachtenwater waren de belangrijkste redenen voor het instellen van een norm voor waterbeheersing. Een door Hudde ontworpen systeem van sluizen, watermolens en peilstenen moest er voor zorgen dat Amsterdammers droge voeten hielden en niet ziek werden van de stank en de vervuiling van de grachten. Negen peilstenen werden ingemetseld in sluismuren. Daarvan heeft alleen de steen in de Eenhoornsluis de tand des tijds doorstaan. Samen met de gehele sluis is “De steen van Hudde” in 2005 op de lijst van gemeentemonumenten geplaatst. Historisch gezien een belangrijke steen: Amsterdams peil werd het alom bekende N.A.P. (Normaal Amsterdams Peil), dat nu geldt als maatstaf voor alle metingen van water en landhoogte in Nederland en in de meeste Europese landen.

Burgemeester Joannes Hudde, heer van Waveren en Sloterdijk was waarschijnlijk een van ’s werelds eerste waterbouwkundigen. Hij liet de Nieuwe vaart graven als een alternatieve afwatering van grachtenwater naar de Zuiderzee en ook de Amstelsluizen dragen zijn signatuur. Hij reisde zelfs een keer met onder andere Christiaan Huygens naar de bovenlopen van de  IJssel en de  Rijn om te onderzoeken of uitdieping van die rivieren kon bijdragen aan de waterbeheersing in Amsterdam. “Zijn” steen is waarschijnlijk het minst bekende historische monument in Amsterdam. Er bestaat zelfs geen enkele volledige afbeelding van.

Op alle foto’s die op het internet te vinden zijn wordt een gedeelte afgedekt door de sluisdeur. Daar komt misschien verandering in. BBA onderzoekt de mogelijkheid om die sluisdeur voor één keer een stukje open te laten zetten, zodat er foto’s gemaakt kunnen worden van de hele steen. Als dat gebeurt, zal het Grachtenjournaal daarvan een aankondiging publiceren.

Joannes Hudde, heer van Waveren en Sloterdijk

De steen van Hudde, gedeeltelijk verstopt

achter een sluisdeur van de Eenhoornsluis

Een tuin van bijna 200 vierkante meter, waar appelbomen en hazelaars groeien en waar je frambozenstruiken, aardbeien, rabarber, druiven,

kiwi’s en graan kan vinden en een Provençaalse kruidentuin. Inclusief een zeil met een enorme Nederlandse vlag, een tempeltje en een grasveld

om je tent op te slaan, was dat idyllische stukje

groen een week lang te zien in het Oosterdok tegenover het scheepvaartmuseum.

Drijvend op piepschuim.

Met een subsidie van het Amsterdamse Fonds voor

de Kunst hebben Arno Baan en  Ellen Wierda in het afgelopen jaar één van de drijvende tuinen van

Jasper Grootveld gerestaureerd. Diens techniek

om blokken piepschuim te verpakken in oude

visnetten en ze daarna aan elkaar te knopen tot drijvende eilanden heeft school gemaakt.

Drijvende tuinen zijn nu overal in de stad te vinden. Arno noemt zichzelf een leerling van Jasper die het werk van de meester mag afmaken.

De Oceaan is het vlaggenschip van Grootveld's piepschuimvloot. Zaterdag zou ze weer terug moeten naar haar vaste ligplaats in de de Entrepothaven,

maar gastheer Arcam heeft grote waardering voor

het nieuwe uitzicht op een beetje groen.

Op het weblog van 'De Oceaan' http://www.deoceaan.blogspot.com

melden Ellen en Arno vandaag het volgende:

Wij liggen hier goed. Dat vinden de zwanen, eendjes, meerkoeten en de mensen van Arcam ook. We zijn uitgenodigd hier de hele zomer te liggen en zijn nu bezig met Binnenwaterbeheer om dat te regelen.

Dit is natuurlijk een prachtige plek voor een postzegelparkje. Ook de mensen in de woonarken vlakbij vinden dat een goed plan. Dus deze of een andere komt hier terug!

Het nieuwe uitzicht van Arcam

Zelfs op een regenachtige dag druk bezocht

Schilderij van Arno

Aan de Reguliersgracht 34 zien we een opmerkelijk huis.

Ondanks dat het maar drie ramen breed is, heeft het twee stoepen met twee voordeuren.

Navraag bij leden van Unica, de studentenvereniging die het pand in bezit heeft en laat bewonen door tien van hun leden, leert ons, dat het pand in 1732 gekocht is door Arent van der Burgh en dat hij het in 1734 opnieuw liet optrekken met een bovenwoning met aparte ingang.

Als zinspeling op zijn voornaam liet hij een adelaar als topgevel ornament plaatsen.

In het pand was vroeger ook opslag van kruiden en specerijen. De geur daarvan heeft nog lang in het pand gehangen. Het hijsmechanisme, dat destijds gebruikt is om de goederen naar boven te takelen, is ook nog steeds aanwezig.

Vanaf 29 mei 1943 tot de bevrijding heeft het huis onderdak geboden aan een aantal joodse onderduikers. Aanvankelijk begonnen met één persoon, een vriend van een toenmalige bewoner, uitgroeiend tot 11 personen tegen het eind van de oorlog.

Als dank en herinnering aan deze periode is op 2 december in de voorgevel een plaquette geplaatst voorstellend St. Joris en de draak met de tekst “ Submergo ut emergam”, wat ik duik onder om boven te komen betekent.

Kees Hilgers

De adelaar op het huis van Arent

Magere brug met oranje verlichting voor EK