Archief juli 2007

    31 juli 2007

Witte meerkoet

Hoe ziet een meerkoet er uit? 

Zwart met een witte snavel en een witte bles (vlekje) boven de snavel. Allemaal precies hetzelfde, alsof alle meerkoeten identieke tweelingen zijn.

Behalve die ene in de Amstel.

Met dank aan kapitein Riekelt van Canalbus kon ik vandaag een paar vrij unieke foto's maken van een witte koet.  Met zwarte vlekjes, maar toch een duidelijk gebleekt exemplaar. Waarschijnlijk de enige in Amsterdam. Op mijn rondes door de grachten zie ik er dagelijks honderden, maar die zijn allemaal zwart. Riekelt had die witte koet vandaag zien zwemmen in de Amstel bij de woonboot "Victor IV" naast de Blauwbrug.

Pas tegen de avond had ik  tijd om op zoek te gaan, maar het kostte weinig moeite. Een witte meerkoet in een Amsterdamse gracht is zoiets als een blanke in de binnenlanden van Afrika.  Anders dan alle andere koeten zwom hij of zij een beetje eenzaam rond achter de "Berendina"  aan de Amstel. Precies op de plek die Riekelt had aangegeven.

Er zijn er meer. Op het internet vond ik een mooie foto van Pieter van den Hooven van een hagelwitte meerkoet in de buurt van Zwolle. Van Pieter heb ik geleerd dat je aan de breedte van de bles kan zien of het een mannetje of een wijfje is. Ook nog een nieuw woord geleerd: mijn meerkoet is leucistisch.  Populair gezegd is dat een albino met donkere ogen.

Het is nog een jonkie. Volgens de biologen gaat hij of zij een moeilijk leven tegemoet. Meerkoeten zijn minstens even racistisch als mensen.

Naschrift 1 augustus

Vandaag voer ik driemaal door de Nieuwe Herengracht tijdens mijn rondvaarten. Iedere keer was de witte koet present, op hetzelfde hoekje bij de Amstel. Hij blijkt een forse brede bles te hebben op zijn halfzwarte kop. Als ik mijn ornithologieles op het internet goed heb geleerd is hij dus een leucistische man. Al mijn passagiers hebben foto's van hem gemaakt.

Op één punt hebben de ornithologen op het internet ongelijk. Witkoet heeft een zwarte vriendin, zoals de laatste foto laat zien. Vandaag waren die twee in ieder geval onafscheidelijk.

Een witte meerkoet in de Amstel

Bij de woonboot "Victor IV" naast de Blauwbrug

integratie op het water

    25 juli 2007

   Varen naar het Leidseplein (2)

Eerst een rectificatie: het voorstel om de Lijnbaansgracht weer open te graven tot aan het Leidseplen is een project van de Stichting Heijmeijer van Heemstede.  Walther Schoonenberg van de Vereniging van Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad stuurde mij de documentatie, vandaar mijn misvatting.

In minstens acht Nederlanse steden zijn op dit moment projecten gaande om oude gedempte grachten weer open te graven.

In Utrecht, Weesp, Sassenheim, Arnhem, Den Bosch,Drachten, Sneek en Leeuwarden worden historische vaarwegen hersteld en zelfs Rijkswaterstaat heeft een aantal projecten om historische vaarwegen te restaureren.

Ondanks al het water dat we nog hebben, is Amsterdam koploper gedempte grachtenstad van Nederland.

Bij de talloze mislukte pogingen om de binnenstad geschikt te maken voor autoverkeer zijn, voornamelijk in de vorige eeuw, 37 historische grachten gedempt.

Dat streven vond zijn keerpunt in 1955. De toenmalige politiecommissaris Kaasjager lanceerde in dat jaar een plan om alle Amsterdamse grachten te dempen om er verkeersaders van te maken. Zijn voorstel werd weggehoond door gemeente en burgerij, Kaasjager droop af naar Groningen. Daarna zijn in Amsterdam geen grachten meer gedempt. 

Intussen staan onze grachten op de wereld-erfgoedlijst en is ‘autoluw’ al jarenlang de mantra van Stadsdeel Centrum. Maar neuzen van geparkeerde auto’s domineren hier nog steeds het zicht vanaf het water en alle voorstellen om oude grachten open te graven zijn gestrand.

Onder het Kleine Gartmanplantsoen loopt de Lijnbaansgracht door tot aan het Leidseplein. Als de afsluitbalk weg was, zou je er met een kano onderdoor kunnen varen.  “Dak er af en je hebt er een gracht bij,”  zou je denken, maar volgens Els Iping van Stadsdeel Centrum  zijn de ondergrondse kademuren in slechte staat. Ze heeft het voorstel laten doorrekenen en vindt de uitkomst  ‘astronomisch’: het project zou vijf miljoen kosten.

De slechte staat van die ondergrondse kademuren waag ik in twijfel te trekken. Wie met een bootje bij die balk gaat liggen en met een handspotlight naar binnen schijnt, ziet muren die er beter aan toe zijn dan de meeste open kades aan de Prinsengracht. Geen scheurtje te bekennen.

En dan:  astronomisch?  Op een budget van 36 miljoen Euro voor het volledige “Herinrichtingsproject Leidseplein” is vijf miljoen toch een schijntje?

De Stichting  Heijmeijer van Heemstede heeft een gewijzigd voorstel ingediend, waarbij de gracht voor de City bioscoop wat smaller wordt en iets meer naar de terrassen wordt verschoven, zodat de trambaan kan blijven liggen. De oude kademuren zouden bij dit voorstel toch vervangen moeten worden. Als het plan daarmee een grotere kans maakt, steun ik het van harte. 

Een filmpje van "Typisch NL" TV over het opengraven van de Singels in Utrecht laat zien dat er op alle fronten veel te winnen valt met meer water in de stad.

Deze zin uit het begeleidende artikel zou op zijn minst alle huiseigenaren langs gedempte Amsterdamse grachten moeten prikkelen:

"Sinds de opening van de gracht is de prijs van

de omringende woningen flink gestegen."

Het gewijzigde voorstel van de Stichting  Heijmeijer van Heemstede

Een filmpje van "Typisch NL" over het opengraven van de singels in Utrecht

21 juli 2007

We wachten af…    dag 72

Op Google-earth zie je Amsterdam van een jaar geleden. Onze nieuwe bibliotheek staat er nog op als een diepe bouwput. Dus ik kan  op die satellietfoto natellen  dat op ‘mijn’ stukje Amstelkade tussen de bruggen van de Rijnstraat en de Waalstraat een jaar geleden 38 bootjes afgemeerd lagen, waarvan 4 gezonken.

Op dit moment liggen er 66 bootjes in dat stuk water. Daarvan zijn er nu 8 gezonken, de  meesten al meer dan drie maanden.

De wrakkenboot van BBA is op 19 april van dit jaar voor het laatst op de Amstelkade langs geweest om gezonken bootjes te ruimen.  Op 27 juni heb ik het wrak dat al sinds begin mei de vaste ligplaats van Dolfijntje blokkeerde, aangemeld bij BBA.

(Zie: 3 juli 2007 ,Ligplaats gekraakt, kraker gezonken)

Op 4 juli maakte een passerende BBA boot op mijn verzoek foto’s van het wrak en plaatste een ‘wrakkensticker’. De 7 andere gezonken bootjes in hetzelfde stuk Amstelkanaal werden ongemoeid gelaten, daar zit tot vandaag nog geen sticker op.

Marcel Koopal stuurt me de volgende ontboezeming over hetzelfde onderwerp:

Verder wil ik nog even kwijt dat BBA veel zeurt als je even ergens aan een hekje ligt afgemeerd om een boodschapje te doen, maar niets of weinig onderneemt tegen al die gezonken bootjes in Amsterdam. Vaak zitten daar ook nog benzinetankjes in die ook onder water liggen. En maar zeuren over millieubewust. Ik heb vaak emails gestuurd naar BBA over lokaties waar al maanden bootjes gezonken liggen, maar men reageert niet eens! Moeten wij varende Amsterdammers jaarlijks betalen voor een sticker aan mensen die hun werk niet eens doen? Ik denk dat iedere Amsterdammer het volgend jaar maar eens heel solidair niet meer moeten gaan betalen. Als ik namelijk bij mijn baas mijn werk niet goed doe, vlieg ik ook de laan uit en krijg ik ook niet betaald!

Groetjes Marcel

Ik weet dat BBA gebonden is aan regels en beperkingen bij de uitvoering van de wrakkenwet.

Maar volgens de nieuwe milieuwetten zouden boten  waarvan de motor en benzinetank onder water ligt onmiddellijk gelicht moeten worden. Ik begrijp ook niet waarom dat niet gebeurt.

Op 4 juli maakt BBA foto's van het wrak

De 'Wrakkensticker' wordt geplaatst

  Driemaster, zeilend achter CS.

Met alle audiovisuele mogelijkheden van het internet is het verleidelijk om af en toe een videojournaaltje in te voegen.

Op 5 juli, op mijn dagelijkse rondvaart zagen we op het IJ een grote driemaster onder zeil langs het Centraal Station varen.

Met  maar een paar sterk gereefde zeilen bij, ging hij in een stevige westenwind zo hard dat mijn rondvaartboot hem niet kon bijhouden. Het was de Stedemaeght, een luxe charterschip uit Kampen, dat normaal 18 zeilen kan voeren.

Een lust voor het oog, waar ik een korte video van kon maken.

De videobijdragen in dit journaal zullen met een     worden aangemerkt. Op den duur komt er een apart video-archief, ook met bijdragen van collega's.

Ligplaats gekraakt, kraker gezonken

Op 1 mei, na de drukte van Koninginnedag, kon ik niet meer naar huis met mijn bootje. Mijn ligplek was gekraakt. Een slordig afgedekte ijzeren vlet lag aan mijn landvasten tegen mijn fenders, verankerd met een staalkabel aan mijn afmeerring.

Onder de huidige regels heb ik geen enkel wettelijk recht op die plek. Respect voor elkaars ligplaats is een ongeschreven wetje onder varende Amsterdammers, maar niet iedere booteigenaar is zo beschaafd om zich daaraan te houden.

‘Dolfijntje’ is mijn enige vervoermiddel. Een andere afmeerplek in de buurt was er niet. Die kraker was een probleem. Dolfijntje moest naar de andere kant van de stad voor een veilige plek en ik moest met het openbaar vervoer naar mijn werk.

Mei was een maand met veel wind en regen. De eigenaar van de vlet was spoorloos. Na een week was het dekzeil  gescheurd. Een paar forse regenbuien later lag de boot scheef. Nog een week later was het achterschip met buitenboordmotor onder water verdwenen.

Wat mij betreft was het probleem daarmee opgelost. De vlet was bijna helemaal onder water verdwenen en hing alleen nog aan die staalkabel. Zo diep dat ik Dolfijntje er nu veilig bovenop kan parkeren.

Ik heb er een testcase van gemaakt voor het grachtenjournaal.

Die vlet ligt nu al vijf weken onder water, met motor en al. (Zijn daar geen milieuregels voor?)

Hij is op 27 juni aangemeld als wrak bij BBA.

Op 4 juli kwam de BBA boot langs om de “Toepassing Wrakkenwet” sticker te plaatsen.

In navolging van AT5: We wachten af...

2 juni: dekzeil gescheurd, boot ligt scheef

15 juni: gezonken, hangend aan een staalkabel.