Het seringenboompje op het balkon van mijn vriendin heeft de afgelopen winter niet overleefd. Voor haar verjaardag wil ik haar verrassen met een stevige nieuwe boom. Ik ga op zoek naar een tuincentrum in de buurt van bereikbaar vaarwater. Mijn boodschappenbootje heeft al vaker goede diensten bewezen bij het vervoer van lastige objecten in Amsterdam. Liefya woont op Prinseneiland. Ik zie mezelf al door het Westerdok tuffen met een bloeiende sering op de voorplecht. Ze zou haar cadeau vanaf haar balkonnetje al van ver kunnen zien naderen.
Tuincentra hebben allemaal grote parkeerplaatsen voor auto’s. Ze verkopen planten, struiken, bomen, complete tuinhuisjes en nog veel meer dingen die niet in een auto passen. Maar in onze stad met het meeste vaarwater ter wereld is geen enkel tuincentrum bereikbaar voor dat meest logische vervoermiddel voor al dat spul: een bootje.
De bloemenmarkt aan het Singel dan. Wereldberoemd, maar de laatste tijd vooral negatief in het nieuws. Er was een schandaaltje met verrotte bloembollen die aan toeristen werden verkocht. En dan de marktkooplui die actie voeren om andere dingen dan bloemen en planten te mogen verkopen. Moet ik mijn seringenboompje vinden tussen houten tulpen en Delfts blauw?
Er is geen alternatief. Ik vaar onder de Muntbrug door naar die onneembare muur van beton en geblindeerd glas waar bloemen en planten achter moeten staan. Een enkele oude dekschuit ligt ingeklemd tussen al dat beton en glas . Het enige stukje van onze beroemde drijvende bloemenmarkt waar je vanaf het water kan zien wat er plaatsvindt. Door een hek op de schuit zie ik planten en boompjes staan. Maar het hek zit vastgeschroefd en kan niet open. De bloemenman op de schuit wijst me een gaatje verderop in de muur, een stukje wallenkant waar mijn bootje precies in zou passen als het er niet ondiep zou zijn: een halve meter van de kant loopt de kiel vast. Er staat een hek op de wal waar rijen fietsen tegenaan staan, maar na een wiebelige klimpartij loop ik even later tussen het groen. Het aanbod valt mee, er zijn seringen in diverse prijzen. Maar de dekschuit verdient mijn solidariteit. Die bloemenman is de laatste der mohikanen. Hij doet gelukkig niet mee met de waan van de dag. Hij verkoopt alleen bloemen en planten op een echte schuit en daar staat zowaar een mooie sering tussen. Niet goedkoop, maar hij overtuigt me van de kwaliteit en biedt me aan de boom met een steekwagen naar mijn bootje te brengen. Hij vertelt ook dat het hek aan de waterkant vroeger wel open kon. In een ingeving doe ik hem een voorstel. “Maak een poort in dat hek en hang bloembakken aan de waterkant. Zorg dat de pleziervaart kan afmeren, leg desnoods een pontonnetje neer en ik zorg dat je varende klanten krijgt.”
De bloemenmarkt aan het Singel is in 1874 opgericht door de gemeentelijke dienst voor het marktwezen. Dekschuiten vol planten langs de wal, marktkramen met bloemen op de kade. Al in de negentiende eeuw was de markt beroemd. Het lint van kleuren langs de eeuwenoude gracht bij de Munttoren werd afgebeeld en bezongen door grote kunstenaars Veel mooie schilderijen en foto’s uit die tijd getuigen van een adembenemend stukje Amsterdam..
De roem van de markt bestaat vandaag eigenlijk alleen nog maar in de toeristengidsen. De rondvaartboten (met 3 miljoen passagiers per jaar) mijden dat stuk gracht omdat het zo lelijk is. Ook pleziervaart komt er nauwelijks. Iedereen ergert zich aan die Berlijnse Muur in het water, maar we zijn er aan gewend. Alleen onze buitenlandse gasten vragen zich verbaasd af welke ambtenaar zo veel smeergeld heeft ontvangen om deze monsterlijke verkrachting van stedenschoon toe te staan.
Singel Amsterdam
Terug op mijn bootje, omringd door seringengeur, heb ik een dagdroom die best uit zou kunnen komen. Ik denk aan Wim T. Schippers met zijn prachtige droom om het Paleis voor Volksvlijt te herbouwen en ik formuleer mijn eigen droom: De bloemenmarkt herstellen in zijn oude glorie als een watermarkt met echte schuiten en ouderwetse marktkramen ervoor.
Ik zie een groen gat met bloemen in de muur, het hek van de laatste dekschuit wijd open met een tros bootjes langszij die worden beladen met grasplaggen, boompjes, zakken potgrond en al die andere tuinartikelen die zo makkelijk in een bootje te vervoeren zijn. Ik zie de betonnen buurman van de dekschuit jaloers worden om al die nieuwe handel en ook bloembakken ophangen aan de waterkant en een schuifpui monteren om ook klanten vanaf het water te kunnen bedienen. Ik zie dat groene gat met bloemen vanzelf verder groeien. Uit economische motieven worden steeds meer betonnen bakken vervangen door ‘echte’ schuiten met ‘echte’marktkramen op de wal. Op het resterende drijvende beton zie ik hier en daar een open terras, vooral voor het bootjesvolk een weldaad en bovendien veel minder afstotelijk dan een blinde muur. Ik zie uiteindelijk zelfs de kooplui zich weer naar het water richten voor de aanvoer van hun handel. Met een vrachtauto in de binnenstad is ook geen pretje meer en dat wordt alleen maar erger.
Op de Prinsengracht wordt mijn bootje met boom van alle kanten toegewuifd en gefotografeerd. Een rondvaartboot stopt naast mij, er worden 100 camera’s op mijn sering gericht. Uiteindelijk tuf ik echt in het Westerdok met mijn boom. Ik bel Liefya dat ze haar cadeau al van een kilometer afstand kan zien aankomen. Maar hoewel ze vanuit haar flat aan alle kanten op water uitkijkt, is de aflevering niet eenvoudig. Vlak onder haar flat is een lange, lege kade waar ik mijn bootje niet meer mag afmeren. Niet zo lang geleden ben ik door een barse varende ambtenaar van Bureau Binnenwaterbeheer gewaarschuwd dat hij mij bij een volgende overtreding onherroepelijk op de bon zou slingeren.
De dichtstbijzijnde plek waar mijn bootje wel mag liggen is bijna een kilometer weg en de sering is zwaar. Dus hijs ik in een levensgevaarlijke toer vanaf mijn los drijvende bootje die boom op de hoge kade en bel Liefya nog een keer, nu om haar kado te komen bewaken terwijl ik het bootje naar de legale plek breng. Met dank aan BBA is dat alles bij elkaar een operatie van een half uur voor twee personen, maar de sering staat op zijn plek.
